Lando
Gloc9

[chorus]
Wag kang mabahala may nagbabantay sa dilim
Nakaabang sa sulok at may hawak na patalim
Di ka hahayaan na muli pang masaktan
Wag ka nang matakot sa dilim

Ito ay kwentong hango na galing sa dalawang taong
Nagmamahalan ng tunay ang ngala’y Elsa at Lando
At kahit parang pagkakataon ay nakakandado
Dahil magkalayo ang uri ng buhay ang estado

Ng buhay ni Lando ay di nalalayo sa marami
Sinunog ng araw ang kulay ng balat at marami
Ng galon ng pawis ang kanyang naidilig sa lupa
Upang ang gutom ay di na masuklian pa ng luha

Habang ang babaeng kanyang minamahal ay sagana
Ngunit kabilang sa pamilya na di alintanang
Makipagkapwa-tao sa mga tulad niyang dukha
Gayon pa ma’y patuloy ang pagmamahal na pinula ng pagibig

[repeat chorus]

Kahit na ano pang bagay ang pilit na ihadlang
Sino man ay walang makakapigil sa paghakbang
Ng mga paa na ang nais ay marating ang ligaya
Niyayang magtanan di nag-atubili na sumama

Hawak ang pangarap at pangako sa isa’t isa
Nagpakalayo-layo di namuhay na may kaba
Dahil alam nila na sa bawa’t isa’y nakalaan
At ang pagmamahalan tangi nilang sinasandalan

Wala ng ibang bagay pa silang mahihiling
Kundi isang pamilya sa loob ng apat na dingding
At isang bubong na maaaring tawaging tahanan
Bakit may pangit na kabanatang kailangang daanan pa

[repeat chorus]

Isang gabi na Huwebes lumubog na ang araw
Doon tayo magkita pasalubong ko’y siopao
Upang ating paghatian pagdating ng hapunan
Meron palang nakaabang sa amin na kamalasan

Eskinita sa Ermita may sumaksak kay Elsa
Sa tagiliran isang makalawang na lanseta
Ang gamit upang makuha lang ang kanyang pitaka
Kami’y mahirap lamang bakit di na siya naawa

Hindi ko naabutang buhay ang aking mahal
At hanggang sa huling hantungan ay nagdarasal
Bakit po bakit po ang laging lumalabas
Sa aking bibig palaboy-laboy ni walang landas

Akong sinusunod baliw sa mata ng marami
Siguro nga di ko na kilala aking sarili
Pangala’y taong grasa may patalim na gamit
At ang tanging alam ay isang malungkot na awit

At ang sabi

[repeat chorus]

Wag ka nang matakot sa dilim

Torpedo
Gloc9

Pasensya na kung ako ay ‘di nagsasalita
Hindi ko kayang sabihin ang aking nadarama

Tandang-tanda ko pa
Simula pa ng mga bata pa tayo
Una kang nasilayan ng lumapit ka sa aming baryo
Nilapitan ka’t kinausap ka
At tayo’y naging magkaibigan
Lagi mong kakwentuhan
Sa manggahan na ating tambayan
Di ko alam bakit damdami’y sadyang napalapit
Gustuhin ko mang sabihin na ako’y kaibigang matalik
Ng lalaking sayo’y gabi-gabi ang panliligaw
Ika’y sa aki’y nagtanong at para bang nagpahapyaw
Na ako ay syang nakakaalam
Kung ano ang mas tama kung oo o hindi
At kung saan ka liligaya
At sinabi ko’ng ang taong yon ay mapagkakatiwalaan
Di ka sa akin sumagot
Nabalitaan ko na lang

[chorus]
Huwag mo na akong pilitin
Ako ay walang lakas ng loob para tumanggi
Walang dapat ipagtaka
Ako ay pinanganak ng torpe
Sa ayaw at hindi

Lumipas ang sampung taon
Nasa Maynila ka na raw
Hindi kayo nagkatuluyan
May trabaho di sa araw
At kinukulayan ang mga labi mo
Sa gabi upang takpan ang yong lungkot
At ang luha sa iyong ngiti
Ako’y nagsisi kung alam ko lang di sana’y noon pa
Hindi ko na pinagpaliban ang aking nadarama
Kung bibigyan lang ako ng isa pang pagkakataon
Ibabalik ko kung ano man ang mayroon tayo noon
Isisigaw ng malakas hindi ko na ibubulong
Damdamin ko para sa’yo
Panalangin sana’y mahawakan at makasama ngayon
Hanggang bukas at sa marami pang susunod na taon

[repeat chorus]

Isang gabi habang ako’y nakaupo
Sa harapan ng aming bahay at tila
Ba nakatulala sa buwan ng may
Isang babae na sa aki’y lumapit at nagsalita
Di nakapagsalita
Ako’y napatulala lubos ang aking ligaya
Hindi makapaniwala
Siguro’y panahon na upang kami ang magkasama
Hinawakan ko agad ang kanyang malambot na palad
Singsing na may bato ang sa akin ay tumambad
Ikaw pala’y ikakasal
At sa akin ay magpapaalam
Di na nakuhang sabihin
At sa’yo’y ipaalam ang tunay kong nadarama
Bakit parang alam mo na
Sa pagtalikod ay may tumulong luha sa yong mata

[repeat chorus]

Pasensya na kung ako ay ‘di nagsasalita
Hindi ko kayang sabihin ang aking nadarama